انجمن روانشناسی بالینی دانشگاه خوارزمی

مدعی گوید که با یک گل نمی آید بهار                   ما گلی داریم که دنیا را گلستان می کند

سلامی به بوی خوش آشنایی

متنی که در زیر واستون گذاشتم نوشته پابلو نرودا، ترجمه احمد شاملو ، تو مایه های روانشناسی وجودی و معنا درمانی و  گشتالت و از این جور چیزها ست

البته ممکنه خیلی هاتون قبلاً خونده باشید و تکراری باشه بنابراین به بزرگی خودتون این حقیر رو ببخشید .

"به آرامی آغاز به مردن می‌كنی..."

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
زمانی كه خودباوری را در خودت بكشی،
وقتی نگذاری دیگران به تو كمك كنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر برده‏ عادات خود شوی،
اگر همیشه از یك راه تكراری بروی،
اگر روزمرّگی را تغییر ندهی،
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‏كنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چیزهایی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر می‌كنند،
دوری كنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت‌ یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نكنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای رویاها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی،
كه حداقل یك بار در تمام زندگیت
ورای مصلحت‌اندیشی بروی.

امروززندگی را آغاز كن!

امروز مخاطره كن!
امروز كاری كن!
نگذار كه به آرامی بميري!
شادی را فراموش نكن!